امروز یه روز خوب بود برام.وقتی پست زنگ خونمونو زد و گفت نامه دارین بااینکه میدونستم از طرف کیه ولی هنوز دو دل بودم.رفتم بسترو گرفتم قلبم از خوشحالی تندتند میزد.یکم بوش کردم بوی دلتنگی میداد بوی هجران.بازش کردم اولش هاج و واج به عروسکی که توش بود نگاه کردم بعدش هرچی تو پاکتو گشتم خبری نبود.دلم برای چند لحظه گرفت.اشک تو چشام حلقه زد پس نامه کو؟یهو دیدم عروسکه پشتش زیپ داره بازش کردم نامه توی عروسک بود. نامرو خوندم.

جلوی مامانم کلی خودمو کنترل کردم گریه نکنم اما از درون داغون بودم.خدایا چقدر دیگه طول میکشه وصال نزدیک باشه؟اندکی صبر سحر نزدیک است؟؟...نه نیست خیلی صبر کردم خدا.بسمه.الان که دارم اینارو مینویسم بازم جلوی خودمو گرفتم ک گریه نکنم اما تاکی تو داری کنم؟بالاخره یروز بغضم اساسی میترکه.

دلم برای همه خاطراتم تنگ شده.میخام دنده عقب بگیرم اما روزگار دنده عقب نداره یسرس رو به جلو.

پ.ن:حالم بده دلم گرفتس.میخام داد بزنم ولی گلومو چسبیدن.